İnsanlık artık fıtratına uygun yaşam arıyor.
Nerede olursak olalım, ne kadar mütevazı veya gösterişli hayat yaşarsak yaşayalım, hepimizin ortak noktasıdır sevdiklerimiz için en iyisini istemek. Peki, ama neye göre ve kime göre en iyisi? Kendi yaşam rutinimize hapsettiğimiz çocukluğunu ellerinden aldığımız yavrularımız peki. Onlar bu yaşamın neresindeler?
Yaşadığımız çağ çevremizle aramızdaki ilişkiyi neredeyse kaybetme noktasında olduğumuz bir yüzyıl. Her geçen zaman kaybımız daha çok artmakta, mesafeler açılmakta. Bir yerlerde yanlışlar var. Bunu hissediyor, görüyoruz. Ama hatanın, o yanlışın adresinde kendimizi göremiyoruz.
Nerede olursak olalım, ne kadar mütevazı veya gösterişli hayat yaşarsak yaşayalım, hepimizin ortak noktasıdır sevdiklerimiz için en iyisini istemek. Peki, ama neye göre ve kime göre en iyisi? Kendi yaşam rutinimize hapsettiğimiz çocukluğunu ellerinden aldığımız yavrularımız peki. Onlar bu yaşamın neresindeler?
Yaşadığımız çağda her şey elimizin altındayken, çocuklarımız için her şeyi göze alan; bir dediğini iki etmeyen, dünya sanki çocuklarımızın etrafında döndüğü hissine kapılan biz anne babalar varken neden “hiperaktivite, dikkat bozukluğu, kaygı, travma sonrası stres…” gibi kelimelerle boğuşuyoruz.
Çocuklarımıza her türlü fırsatı sunmak ve fırsatlardan istifade etmeleri aslında bizlerin asıl gayesi. Tertemiz bir niyetle yaptıklarımız. Ama süreç içerisinde bizi ve çocuklarımızı bekleyen tehlikeleri fark edemememiz bu durumun da kilit noktası.
Biz Müslüman anne-babalar olarak bu sıkıntıyla sınanıyorsak, sebebi Kur’an ve sünnet yolunda gösterdiğimiz zafiyetlerimiz değil de ne peki?
Uzman görüşü dinliyoruz, kitaplar okuyoruz. Dönüp dolaşıp İslam’ın bize sunduğu güzelliklerde buluyoruz kendimizi. Aslında bizim yaratılış fıtratımızda ne varsa, ne yapmamız gerekiyorsa başka başka insanların düşüncesi teorisiymiş gibi uyguluyoruz. Maalesef, gittiğimiz yoldaki en büyük zaafımız.
Devamı Maaile Dergi Ekim Sayısında…
SABRİYE BİLGİLİ
